14. 08. 24
posted by: Super User
Odsłony: 1616

Zapraszamy do naszego sklepu wkrótce...

14. 01. 05
posted by: Super User
Odsłony: 2791

Borowina jest więc torfem balneologicznym (leczniczym), zaliczanym do peloidów czyli dennych osadów wód. Torfy zawierające powyżej 50% substancji organicznych powstają z resztek organicznych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz zawierają wysokie stężenia soli mineralnych. Wyróżnia się 3 różne rodzaje borowin w zależności od mechanizmu ich powstawania. Borowina wysoka stanowiła w roku 2007 6,5% torfowisk w Polsce. Rodzaj wysoki może zawierać ponad 95% substancji organicznych, dzięki temu, że formował się przez tysiące lat w środowisku ubogim w składniki mineralne. Kwaśny odczyn borowiny wysokiej sprawia, że przydaje się ona w leczeniu schorzeń ginekologicznych i reumatycznych. Borowina niska występuje w 89% torfowisk w Polsce. Zawiera znacznie więcej składników mineralnych (nawet do 50% suchej masy) w porównaniu do borowiny wysokiej. Odczyn zasadowy borowiny niskiej stwarza korzystniejsze warunki do rozwoju drobnoustrojów, przez to ten typ torfu charakteryzuje się dużym stopniem rozkładu, a tym samym posiada wyższe właściwości lecznicze. Istnieje jeszcze pośredni rodzaj torfu leczniczego, posiada on cechy obu wcześniej wymienionych borowin.

Borowina znajduje swoje zastosowanie przede wszystkim w lecznictwie uzdrowiskowym. Do zabiegów wykorzystuje się borowinę z udokumentowanych zasobów i spełniającą wymagania fizyko-chemiczne oraz mikrobiologiczne określone przez Ministerstwo Zdrowia. W 2009 roku, 17 uzdrowisk z 44 statutowych posiadało własne zasoby tego surowca. Borowinę można wykorzystać w szerokim zakresie zabiegów. Ciepłe kąpiele wykonuje się z dużą ilością torfu leczniczego, natomiast okłady pochłaniają mniej tego surowca i mogą być częściowe lub całkowite. W uzdrowiskach wykonuje się również zabiegi z użyciem wodnych ekstraktów i pasty borowinowej. Zużytą borowinę można regenerować. Taki proces przebiega w zamkniętych osadnikach od kilku do kilkunastu lat. Podczas regeneracji dochodzi do samooczyszczenia się surowca pod względem mikrobiologicznym. Niestety nawet po kilkunastu latach regenerowana borowina nie będzie produktem pełnowartościowym. Można ją jednak wykorzystywać jako dodatek do świeżej borowiny w zabiegach typu: okłady lub zawijanie.

Związki humusowe stanowią od 75% do 95% masy organicznej torfu, większość z nich to kwasy humusowe. Kwasy humusowe są ciemno zabarwionymi złożonymi biopolimerami. Kwasy huminowe, hymatomelanowe i fulwonolowe obok garbników, pektyn, cukrów, białek i bitumin (woski, żywice, asfalty, tłuszcze) uważa się za biologicznie czynne składniki borowiny. Są one niezbędne do utrzymania swoistego stanu koloidalnego masy torfu. Kwasy humusowe mają wpływ na uwodnienie i zawartość składników mineralnych, a także na stan mikrobiologiczny borowiny. Składnikami nieorganicznymi są siarczany magnezu i potasu, związki glinu, żelaza, wapna, sodu i krzemu. Kwasy huminowe hamują działanie hialuronidazy. Pobudzają również funkcje granulocytów i hamują syntezę prostaglandyn. Korzystnie wpływają na organizm zmniejszając napięcie mięśni gładkich, rozszerzają również naczynia krwionośne, co przyczynia się do wydajniejszej dyfuzji innych aktywnych składników borowiny w  głąb przegrzanej skóry. Fitohormony zawarte w borowinie pobudzają wydzielanie hormonów jajnikowych, co jest wyjątkowo przydatne kobietom w okresie menopauzy, czy też przy niedoczynności jajników.Dodatkowym wabikiem dla Pań wydaje się być działanie antycellulitowe, wyszczuplające oraz ujędrniające. Związki chemiczne zawarte w borowinie wykazują działanie przeciwzapalne, antyoksydacyjne, ściągające na błony śluzowe i skórę.

Lecznicze spektrum działania borowiny jest rozległe. Pasty borowinowe mogą służyć do leczenia chorób przyzębia, owrzodzeń czy też ran, które ciężko się goją. Wyciągi borowinowe można stosować doustnie by złagodzić dolegliwości choroby wrzodowej żołądka. Znane jest również stosowanie borowiny w postaci tamponów ginekologicznych i doodbytniczych w celu leczenia schorzeń kobiecych oraz stanów zapalnych. Połączone działanie cieplne i mechaniczne (przybierające formę nacisku i masażu) zabiegów borowinowych przyczynia się do leczenia schorzeń reumatycznych. Charakterystyczne dla peloidoterapii jest silne przegrzanie tkanek przy mniejszym odczuwaniu ciepła. Wraz z potem wydalane są zbędne produkty przemiany materii, które z kolei mogą wiązać się z kwasami huminowymi. Dzięki rozszerzeniu naczyń krwionośnych przez czynnik cieplny do organizmu mogą przenikać zdrowotne związki z masy borowinowej. Borowina pomaga także w chorobach układu nerwowego np. rwie kulszowej. Znane jest również jej zastosowanie w leczeniu przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego, a także kuracji łuszczycy.

Terapie uzdrowiskowe z zastosowaniem borowiny mogą więc obejmować prawie wszystkie układy naszego organizmu. Trend powrotu do natury i wykorzystywania naturalnych surowców w produkcji kosmetyków i kosmetologii dał borowinie niezwykłą szansę na zaistnienie w tej branży.

 

Magdalena Kolenda

 

źródło: http://biotechnologia.pl/kosmetologia/artykuly/czarne-zloto-borowina,12675

14. 01. 05
posted by: Super User
Odsłony: 1617

Najczęściej zaleca się zawijania borowinowe w chorobach zwyrodnieniowo-wytwórczych. 
W gośćcu stawowym, jak i pozastawowym o temp. 42-44°C przez 15-20 min., a na pojedyncze stawy można stosować temp. 45-46°C przez 15-20 min., lub temp. 42°C przez 25-30 min.

 

Zawijania w tym schorzeniu nie powinny jednak przekraczać połowy ciała, jeżeli nawet zaznaczy się pojedyncze stawy. Uzyskuje się w tych przypadkach bardzo dobre wyniki, ustępują bóle, poprawia się ruchomość stawów, zwiększa się elastyczność mięśni. Pod wpływem zawijań borowinowych ulegają wessaniu przewlekłe pourazowe wysięki stawowe, często oporne na inne formy leczenia, należy jednak stosować temp. okładu 40°C czas około 25-30 min.

 

Pourazowe zaniki mięśni i przykurcze stawów leczy się z dobrym wynikiem z zastosowaniem temp. 42°C, a na duże stawy 42-44°C w czasie 15-20 min. pod warunkiem pełnego zrostu kostnego i braku odwapnienia. Należy tu zwrócić uwagę, że niektóre stawy po przebytych urazach lepiej się rehabilitują, gdy stosujemy niższą temperaturę borowiny a dłuższy czas, do takich należy w szczególności staw łokciowy, gdzie o wiele lepiej stosować temperaturę 40°C i czas 30 min., po czym dokonywać ćwiczeń.

 

W zmianach zniekształcających pochodzenia urazowego i pozapalnego przy dobrym uwapnieniu średnio temp. 42°C, czas zabiegu 15-20 min. W zmianach zwyrodnieniowych kręgosłupa przeciętnie 42-44°C, a u młodszych osób 44-46°C przez okres 15 minut. Z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa zawijania borowinowe można stosować o temp. 40-42°C przez okres 15 minut w I i II okresie według podziału Johnsona. W III okresie przy całkowitym zarośnięciu szpar stawów krzyżowo-biodrowych i szpar międzykręgowych stosowanie borowiny mija się z celem i staje się niekorzystne dla ogólnego stanu zdrowia.

 

W chorobie wibracyjnej ze zmianami w stawach łokciowych i barkowych dobre efekty uzyskuje się stosując niską temperaturę borowiny do 40°C w czasie 20 min. Podobnie w przewlekłej dnie i w okresach zejściowych ostrej postaci, łagodne zawijania borowinowe zmniejszają bóle i pooprawiają ruchomość stawów. W nerwobólach splotu ramieniowego okłady o temp. 42-44°C przez 15-29 min.

 

W rwie kulszowej oraz w zespole bólowym lędźwi temp. 40-44°C w okresie 15-30 min. Należy tu jednak zwracać uwagę na stopień nasilenia bóli i objawu Laseque, przy znacznym nasileniu tych objawów raczej należy zrezygnować z tego typu leczenia, które w większości przypadków daje pogorszenie. Stosuje się również okłady borowinowe na okolicę wątroby w przewlekłych chorobach miąższu wątrobowego i dróg żółciowych, po uprzednim wykluczeniu odczynów zapalnych w obrębie jamy brzusznej.

 

W trądziku pospolitym zwłaszcza u osób młodych, łagodne okłady borowinowe trwające 20 min. dają pozytywne efekty. Na jedną kurację powinno stosować się 8 do 12 zawijań, stosowanie 3-4 zawijań na kurację w większości przypadków mija się z celem i jest bez efektywne, tym bardziej, że jest to dawka powodująca powstanie odczynu kąpielowego. W dniu, w którym stosuje się zawijanie borowinowe nie wolno stosować wszelkiego rodzaju kąpieli leczniczych.

 

W okresie lata bezwzględnie zabronione jest stosowanie zawijań borowinowych na świeżo intensywnie opaloną skórę, powoduje to powstanie oparzeń. Również po zawijaniach nie należy intensywnie opalać się. W trakcie zabiegu borowinowego obejmującego połowę ciała należy na okolicę serca ułożyć gumowy worek z zimną wodą.

 

Zawijania borowinowe można stosować u chorych, u których układ krążenia jest w pełni sprawny. W chorobach zwyrodnieniowych, pourazowych i innych nie wolno stosować borowiny w przypadku stwierdzenia rozrzedzenia tkanki kostnej. Zwiększony przepływ krwi przez kość powoduje zmniejszenie jej gęstości w warunkach zdrowia, zaś w stanach patologicznych proces ten jest zwielokrotniony. Zachodzi to w szczególności gdy poszczególne kości lub ich części nie są osłonięte dużymi masami mięśni czy tkanki tłuszczowej. Należy również brać pod uwagę ubytek tkanki kostnej związanej z wiekiem. Osteoporozę u kobiet stwierdza się około 50 roku życia, a u mężczyzn około 60 roku życia i wraz z dalszym starzeniem się, ubytek tkanki kostnej ma charakter liniowy.

 

Do przeciwwskazań stosowania zawijań i okładów borowinowych tradycyjnych należą: hemofilia, cukrzyca, miażdżyca, choroby serca i naczyń obwodowych, żylaki, nadciśnienie, objawy ortostatyczne, wychudzenie, zaawansowany wiek oraz przeciwwskazania ogólne i szczegółowe. W czasie pobierania zawijań czy okładów borowinowych ze skóry wydziela się do borowiny dużo potu, złuszczonego naskórka, bakterii i innych składników, czasami toksycznych. Borowina nie powinna być wielokrotnie stosowana.